Mariñeiras de terra.

"Lonxe". Poema de Lorenzo Varela.
Fotos de Marisa. Nai de Mariví, Ana e Lucía. Presidenta da ANPA.
O noso agradecemento dende o Equipo de Innovación en Normalización a tódalas Redeiras de Aguiño.

Maxicamente vello,eternamente novo...

O idioma é a chave
coa que abrimos o mundo:
o salouco máis feble,
o pensar máis profundo.

O idioma é a vida,
o coitelo da dor,
o marmurio do vento,
a palabra de amor.

O idioma é o tempo,
é a voz dos avós
e ese breve ronsel
que deixaremos nós.

O idioma é un herdo,
patrimonio do pobo,
maxicamente vello,
eternamente novo.

O idioma é a patria,
a esencia máis nosa,
a creación común
meirande e poderosa.

O idioma é a forza
que nos xungue e sostén.
Se perdemos a fala
non seremos ninguén!

O idioma é o amor,
o latexo, a verdade,
a fonte da que agroma
a máis forte irmandade.

Renunciar ao idioma
é ser mudo e morrer.
precisamos a lingua
se queremos vencer!

A fala - Manuel María

21 de Marzo: Día da poesia, voz os sentimentos.

O teito é de pedra.
De pedra son os muros
i as tebras.
De pedra o chan
i as reixas.
As portas,
as cadeas,
o aire,
as fenestras,
as olladas,
son de pedra.
Os corazós dos homes
que ao lonxe espreitan,
feitos están
tamén
de pedra.
I eu, morrendo
nesta longa noite
de pedra.
CELSO EMILIO FERREIRO.
(1)Longa noite de pedra.

O mar do medievo en 5º de Primaria-

¡Ai ondas!, eu vin ver
se me saberedes dicer
¿por que tarda tanto en vir onda min o meu amigo?
¡Ai ondas!, eu vin mirar
se me saberedes contar
¿por que tarda tanto en vir onda min o meu amigo?

MARTÍN CODAX.

(1)Podedes escoitar cantigas musicadas e outros poemas galegos.

Día da Candeloria: 2 de Febreiro.Día do AMOR en Galiza.

Hoxe é o día da Candeloria e segundo a crenza popular neste día os páxaros casan nas árbores, por iso di o refrán "A partir da Candeloria, ningunha ave voa soa" .
Esta é unha festa de orixe celta que supón o renacer da natureza pola chegada da primavera. Na actualidade é a data escollida para celebrar o Día do Amor en Galiza e seguindo as propostas dos equipos de Normalización e Dinamización Lingüística e Biblioteca do noso colexio decidimos conmemorar este día decíndolle a alguén que o queremos cun poema sobre o mar. Amor para todas e para todos, sen formas definidas!

Sumerxíndonos nas cores dos poemas.

5º de Primaria navega polos mares de Mendinho.

As nosas rapazas e rapaces fan unha obra plástica a partir da cantiga medieval de Mendinho (1).
Sedia-m'eu na ermida de San Simión

e cercaron-mi as ondas, que grandes son.

Eu atendend'o meu amigo. E verrá?


Estando na ermida ant'o altar,

cercaron-mi as ondas grandes do mar.

Eu atendend'o meu amigo. E verrá?




E cercaron-mi as ondas, que grandes son:

non hei i barqueiro, nen remador.

Eu atendend'o meu amigo. E verrá?


E cercaron-mi as ondas do alto mar: non hei i barqueiro, nen sei remar.

Eu atendend'o meu amigo. E verrá




Non hei i barqueiro, nen remador:

morrerei eu fremosa no mar maior.

Eu atendend'o meu amigo. E verrá?


Non hei i barqueiro, nen sei remar:

morrerei fremosa no alto mar.

Eu atendend'o meu amigo. E verrá?



(1)Mendinho.

Poemas sobre o mar onde se bañan as nosas sereas.

Unhas das propostas que se fixo dende o Equipo de Innovación do noso colexio foi facer unha recopilación de poemas onde se sinte latexar a presenza do mar. En total, temos 12 poemas celtas, 52 poemas en lingua portuguesa, 311 poemas en lingua galega e 59 cantigas populares. En breve teredes un exemplar deste impresionante traballo de investigación e sentimento na nosa biblioteca. Son poemas de escritoras e escritores que texen redes co eco das súas palabras: Manuel Cintra, Adilia, Pessoa, Manuel Antonio, María Mariño, Xohana Torres, Manuel María...
As nosas sereas de Aguiño báñanse a partir de hoxe nestes versos.
Dende a coordinación do Equipo de Innovación en Normalización Lingüística agradecer este magnífico traballo a mestra Rosa, parabéns e grazas polo teu tempo, esforzo e sensibilidade.

"SAÍA A SEREA
CON SAÍA DE MAR.
SAÍA A SEREA,
CANTANDO UN CANTAR."
(Ana MªFernández).



"GALICIA SOMOS NÓS:
A XENTE E MÁIS A FALA
¡SI BUSCAS A GALICIA
EN TI TÉS QUE ATOPALA!
(Manuel María)